در فلق بود که پرسید سوار.آسمان مکثی کرد رهگذر شاخه ی نوری که به لب داشت، به تاریکی شن ها بخشید و به انگشت نشان داد سپیداری گفت:نرسیده به درخت کوچه باغی است که از خواب خدا سبزتر است و در آن عشق به اندازه ی پرهای صداقت آبی است. می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ سر به در می آرد پس به سمت گل تنهایی می پیچی دو قدم مانده به گل پای فواره ی جاوید اساطیر زمان می مانی و تو را ترسی شفاف فرا می گیرد....در صمیمت سیال فضا خش خشی می شنوی کودکی می بینی رفته از کاج بلندی بالا جوجه بردارد از لانه ی نور و از او می پرسی خانه ی دوست کجاست؟

ستایش کردم، گفتند خرافات است.

عاشق شدم، گفتند دروغ است.

گریستم، گفتند بهانه است.

خندیدم ،گفتند دیوانه است.

           دنیا را نگه دارید می خواهم پیاده شوم...

پروانه گفت:

من گلهای زیادی دیده ام

من گل لاله را می شناسم

گل نسترن را دیده ام

با شقایق دوست بوده ام

با مریم و سوسن و...هم نشین شده ام

اما بارها و بارها به تمامی گل ها گفته ام که هیچ کدامشان برای من گل نرگس نمی شوند.

من عاشق و دیوانه ی گل نرگس ام

این را دیگر همه ی گلهای سرزمین من ـ همه گلهایی که من را می شناسند ـ می دانند.

یک بار گل سرخی از من پرسید:

پروانه جان! پروانه خوب و دوست داشتنی!

این چه رازیست که همیشه و همه جا و در حضور همه ی گلها، تنها و تنها از گل نرگس می گویی و تنها و تنها از عشق او یاد می کنی؟!

این گل نرگس چه دارد که تو را این گونه شیفته و بیچاره خویش کرده است؟

به گل های سرزمینمان نگاه کن!

لاله را با تمام زیباییش ببین!

طنازی مریم را بنگر!

دلبری سوسن را شاهد باش!

اینها همه آرزو دارند که زمانی ـ آن هنگام که برای استراحت اندکی در کنارشان می آسایی ـ حرفی هم از آنها بزنی و سخنی هم از محبت آنها بگویی و افسوس و صد افسوس که همگی در حسرت این آرزو مانده اند....!

من در پاسخ گل سرخ گفتم:

"گل سرخ عزیز!

با خود عهد کرده ام ـ تا آن هنگام که در سرزمین ما گل نرگس است ـ از عشق هیچ گل دیگری سخن نگویم.

تو خود بگو که آیا تا وقتی وجود نازنین گل نرگس هست، می توان عاشق دل باخته ی دیگری بود؟!

اصلا مگر می شود ادعای عشق داشت و عاشق او نبود؟! "

گل سرخ غمگینانه گفت:

پروانه عزیز و دوست داشتنی!

در سرزمین ما هزاران گل نرگس است.

در همسایگی من ده ها نمونه از گلهای نرگس روییده است و تو تا به حال به هیچ کدامشان حرفی از عشق نزده ای

پس چگونه ادعای عاشقی گلهای نرگس را داری؟!

من در پاسخ گفتم:

"گل سرخ عزیز!

گل نرگس حقیقی را در هیچ باغچه ای نمی توان یافت....

گل نرگس من، گل نرگسی یگانه است...

او صاحب تمامی گلهای عالم است...

او مقتدای تمامی پروانه های عاشقی پیشه است...

او دلیل پروانگی من است...

و تمامی آرزوی من...

و ای کاش...

ای کاش که آرزوی طواف کردن به دور او را با خود نبرم ـ که در حسرت آن نمانم ـ!

که همگان می دانند عمر پروانه،

چه کوتاه....چه اندک....چه ناچیز است!

من گلهای زیادی دیده ام،

اما هیچ کدامشان برای من گل نرگس نمی شوند،

گل یگانه تنهای نوازشگر من!

                                  ...............مهدی

به قول شاعر نامی حافظ شیرین سخن:

             "هر کس به زبانی صفت وصف تو گوید

                                            بلبل به غزل خوانی و قمری به ترانه"

زیباترین کلمه "راستی" است..........با آن روراست باش.

آرام ترین کلمه "آرامش" است..........به آن برس.

عاقلانه ترین کلمه "احتیاط" است..........حواست را جمع کن.

پوچ ترین کلمه "طمع" است..........آن رابکش.

ضعیف ترین کلمه"حسرت" است..........آن رانخور.

اعتماد:اعتماد باید شبیه احساس کودکی باشد که او را به هوا پرتاب می کنید و او می خندد زیرا می داند که شما او را خواهید گرفت.

اطمینان:یک روز همه روستاییان در یک روستا تصمیم گرفتند که برای آمدن باران دعا کنند.در روز موعود همه گرد آمدند اما تنها یک پسر بچه با خود چتر به همراه آورده بود و این یعنی اطمینان.

                به خدا اعتماد کنید

                  به خود اطمینان داشته باشید

                           و هرگز امیدتان را از دست ندهید

با توجه به مشکلی که در سیستم اینترنت من به وجود اومده فعلا تا مدتی من به نت نمی یام.

با تشکر از لطف همگی که به من سر می زنید

پسرک پرنده را در دستهایش گرفته بود تا شکار تازه خود را تماشا کند اما پرنده شکار نبود پرنده پیام بود. پس چشم در چشم پسرک دوخت و گفت:" کاش می دانستی که زنجیر بلندی است زندگی، که یک حلقه اش درخت است و یک حلقه اش پرنده. یک حلقه اش انسان و یک حلقه اش سنگ ریزه. حلقه ای ماه و حلقه ای خورشید.

و هر حلقه در دل حلقه ای دیگر است. و هر حلقه پاره ای از زنجیر، و کیست که در این حلقه نباشد و چیست که در این زنجیر نگنجد؟!

و وای اگر شاخه ای را بشکنی، خورشید خواهد گریست. وای اگر سنگ ریزه ای را ندیده بگیری، ماه تب خواهد کرد. وای اگر پرنده ای را بیازاری، انسان خواهد مرد.

زیرا هر حلقه ای را که بشکنی، زنجیر را گسسته ای. و تو امروز زنجیر خداوند را پاره کرده ای."

پرنده این را گفت و جان داد.

و پسرک آن قدر گریست تا عارف شد.